|
 
Kampverslag 2009 Lith
Thema Piraten
Zaterdag 25-7 2009
Door Kees werd het thema voor het kamp bekend gemaakt:
Rode draad verhaal
Eens waren er piraten en als ik zeg piraten, bedoel ik echte piraten. Mannen die gingen over het veroveren van schatten, enteren van handelsschepen.
Het waren echte piraten, gewapend met enterhaken en messen.
Dit verhaal gaat over Black Willy. Dit was een man die vergelijkbaar was met Bloody Mary, om maar eens een beruchte naam te noemen.
Hij schuimde de oceanen en zeeën af op zoek naar slachtoffers en schatten.
Hij monsterde aan, als Willy op een driemaster als jongeman. Hij werd ingezet als krullenjongen. Zijn taak werd het om alle rotklusjes te doen. Daar voelde hij echter weinig voor. Hij had zich voorgenomen om aan het roer te staan van de driemaster waarop hij aangemonsterd had.
Geloof me als jij dat zou willen en je wil dit goed laten gaan, dan moet je een boel ervaring hebben. Hij leerde zich daarom wild. Gelukkig kreeg hij al zeilende ook een boel inzicht. Hij regelde het zo met z’n directe maatjes dat hij de taken verdeelde, zelf hield hij dan het overzicht om te zorgen dat hij niet op z’n falie kreeg. Want dat was helemáál niet prettig.
En zo verdergaand werkte hij zich op tot assistent- stuurman.
En dat binnen zes jaar. Een ongelooflijk korte periode om dit te bereiken. Want het besturen van een driemaster is wel iets anders dan het besturen van een zeeverkennersvlet met CWO III !!
In de tussentijd had zijn schip al heel wat geroofd. De schatten hadden zij als echte piraten ergens verborgen. Er zat goud bij, juwelen, zilver en niet alleen munten, nee complete bestekken, dienbladen, bekers en ga zo maar door.
Op een gegeven moment enterden ze een schip, de bemanning werd overboord gezet en …..het schip was dus hun “eigendom”.
Er moest nog een bemanning opkomen. Nu, deze kans liet Black Willy zich niet ontglippen. Hij zou kapitein worden op dit schip. Zij even oude maten zouden zijn bemanning vormen.
Deze driemaster had nog een naam nodig. Zij heette “Pearl of the Ocean”. De naam van Willy was ondertussen “Black Willy” (hij had een voorkeur voor de kleur zwart).
Maar hoe zou de naam van dit schip nu moeten zijn. Verschillende namen zoefden door zijn hoofd. Van Endeavour, tot mooie Truus (zo heette zijn moeder). Geen van de namen hield stand. Nee het schip zou “Black Pearl” heten, “Black” omdat de kapitein “Black Willy”werd genoemd, en “Pearl”omdat de oorspronkelijke naam “Pearl of the Ocean” was. Het schip werd uitgerust met een piratenvlag en voorzien van een zwarte coating want de uitstraling moest ook “black”(=zwart) zijn.
De bemanning kreeg ook aparte namen. Iedereen had een eigenschap die hem een bijnaam opleverde. Zo was er iemand die Belly werd genoemd (hij had een buikje). Er was iemand met rossig haar, bijna kaal (Pink Harry), ook was er een vrouw met krullen (Curly Jane) en een jongeling met rare uitspraken (weard Sammy).
Zo hebben we dus
Mitch - Pink Harry
Menno - Belly
Rian - Curly Jane
Robbert - Weard Sammy
en
Black Willy - Kees.
Toen kon het piratenkamp beginnen:
We zijn vertrokken om 9.15 met als voorganger de “15”, vervolgens kwamen er de “16”, de “28” en als laatste de “424”.
14.30u de “15” kom aan op het kampterrein
16.30u de “16” en “28” komen aan op het kampterrein.
17.30u de “424” komt aan.
De “15” heeft twee bakstenten opgezet. Er stonden al 2 groepstenten .de balzaal (keukentent) en 1 bakstent. ’s Avonds zijn er nog 3 koepeltentjes bij opgezet .
 
Zondag 26-7-2009
Spel bedacht, om boei heen varen en terug naar kampterrein.
Vervolgens eendjes ophalen. Bij het startsein worden de eendjes over boord gezet en het eendjes gooien kan beginnen. Het is de bedoeling om de eendjes eraf te gooien. Iedere bak heeft daartoe een tiental plastic zakken gekregen. Per gebruikte plastic zak bij inlevering zullen er bonuspunten verstrekt worden.
De boei blijkt gestolen, evenals de ankerlijn en het anker. De draadjes waarmee de eendjes achter de boot zijn gebonden blijken te stevig, dus de puntentelling hebben we ook maar buiten beschouwing gelaten.
Om 17.45u beëindigt het spel.
´s Avonds eten we
Aardappelen, gehaktballen en sperziebonen. De vegetariërs krijgen aangepast voedsel.
Later op de avond spelen we levend stratego met de groep uit Zaltbommel. Zaltbommel wint dit spel.
Mitch dringt aan op een revanche een roei en wrik wedstrijd.
Deze wedstrijd zal binnenkort plaatsvinden.
Maandag 27-7-2009
Kerkdriel
Oorspronkelijk idee: we varen met z’n allen heen, staf vaart terug met boten jeugd loopt terug naar kampterrein. De staf zorgt dat er een boot aan de overkant van de Maas ligt ter hoogte van het kampterrein
Mitchell dringt aan op een revanche tegenover Kees. Kees heeft een paar jaar geleden gewonnen. Toen zat Kees alleen in de “15”, Mitchell en Rian zaten in de “16”?.
Het zou anders lopen: Kees kwam als eerste aan (om 13.00 uur) in Kerkdriel, vervolgens kwamen Menno en Rian aan (om 13.45 uur) maar er stond zo weinig wind, dat het wedstrijdje werd afgeblazen. Mitchell was per telefoon benaderd en bleef op de Maas. Met de complete bakken werd er teruggezeild (voor de wind gelukkig).
Om 16.30 begint het te regenen. Het is niet aan mij om de woorden van Sil te herhalen over God.
Om 17.55 uur regent het nog steeds.
Als het vanavond nog droog wordt: kampvuur. Dus kampvuur.
Iedereen vroeg naar bed. Om 23.00 ligt iedereen erin, behalve de staf, die zitten nog wat na te kaarten rond het kampvuur. De weerman, Mitch, heeft beloofd dat het morgen mooi weer wordt. Daar rekenen we dan maar op.
Dinsdag 28-7-2009
Schatzoeken.
Kees vertelt weer een spannend verhaal van “Black Willy”:
Schatzoeken
Lang geleden, het was in het jaar 1673 volgens de geschriften, leefde er een man, die wij tegenwoordig een piraat zouden noemen.
Hij was een zeeman en bevoer als zeeman de woelige baren van alle oceanen en zeeën. Ze noemden hem Black Willy. Hij had een voorkeur voor de kleur zwart. Vandaar ook zijn naam.
Black Willy roofde en roofde tot hij een schat bij elkaar had die zijn schip bijna tot zinken bracht.
Hij moest dus zijn schat ergens kwijt. Nu voer op de wateren voor Nederland, de Noordzee. Toen zijn schip bijna zonk was de boot ter hoogte van onze locatie nu. Hij begroef zijn schat. Hij dacht dat één plek voldoende was, maar vond het verstandiger om diverse plekken te gebruiken, want stel dat iemand de schat zou vinden als hij hem op één plek verborg, dan was hij in één keer zijn gehele fortuin kwijt. Uiteindelijk verborg hij zijn schat toch maar op één plek. De weg er naartoe verborg hij op een aantal plaatsen.
De schatkaart bestaat uit :
Hoe wij aan deze schatkaarten zijn gekomen ?
Een oud mannetje in diepe geldnood heeft ze aan ons doorgespeeld. Hij heeft dit met zijn leven moeten bekopen, want hij had niet aan gedacht dat de schatkaarten niet doorverkocht mochten worden.
Wij zijn er dus op slinkse wijze aan gekomen. Aan jullie is nu de taak om deze schatkaarten te vinden en ze naar het kampterrein te brengen. Zodat wij ze bij elkaar kunnen brengen en wederom kunnen begraven.
De reden waarom deze schatkaarten bijeengebracht dient te worden is de volgende: het oude mannetje zei op z’n sterfbed dat hij door had gekregen van de God der zeeën, die wij kennen als Neptunus, dat hij door het verkopen van de schatkaarten, de vloek over hem kreeg dat hij als levende dode , zijn tijd zou moeten doorbrengen totdat de schatkaarten bijeen zouden zijn gebracht.
De schatkaarten bevindt zich op nog meer plaatsen, maar de oude man had slechts deze 3 kaarten. Aan jullie dus de taak om deze schatkaarten,de schat op te sporen en alles hier te brengen.
Succes
’s Avonds de doop
Hierover kunnen wij niets schrijven, omat hier niets over verteld mag worden. Jullie hebben een beproeving gehad, je hebt Neptunus gesproken en dus mag je jezelf een zeeverkenner noemen. Neptunus was tevreden, dus zeeverkenners houd je mond dicht over de doop.
Woensdag 29-7
De Hike
De “15” strandt in Hedel.
De “16” en ”28” gaan naar Kerkdriel
De “424” leggen hun boot neer langs de Maas tussen Kerkdriel en Hedel.
Aan elke bak is gevraagd om hier een verslag van te maken.
Er is zoveel ingeleverd dat het wijst op een enorm avontuur. Als extaatje dit jaar had elke bak voedsel meegekregen. Daarom hebben de meeste bakken op andere plaatsen dan normaal hun avond en nacht doorgebracht.
’s Avonds en ’s nachts heeft het geonweerd en geregend, maar niemand heeft daar wat slechts van ondervonden. In een van de verslagen las ik dat het onweer gezellig was. Kortom het was een geslaagde hike. De verslagen van de Bakken en of personen komen ook nog op de website
Donderdag 30-7
Terugkomst van de Hike.
Goede wind uit het westen Bft 5-6. Ondanks dat we stroomopwaarts moesten, bereikten we snelheden van 7,5 km/uur. De “15” heeft nog even halt gehouden bij de “424” maar om 12.30 werd de reis naar het kampterrein voortgezet.
Na de Hike werd er nog een liedje gezongen door Mirte, Suzanne en Ronja allen lid van de “28”.
Op de melodie van “ my bonnie is over the ocean”:
1e couplet
Rian die kan lekker koken
Dat heeft ze al laten zien,
Mitchell die is van de grappen
En van het watertrappelen
Refrein
Dag kampplek, dag kampvuur
Mijn big smile neem ik mee naar huis
Mijn big smile neem ik mee naar huis
2e couplet
Ook Menno en Robbert kregen een doop
Daar werden ze best wel nat
Wij hadden heel veel lol
Met het hapje als ons idool
Refrein
2e couplet
Kees was onze wekker
Hij was er altijd weer vroeg bij
We hadden heel veel lol met elkaar
Ook al was er niet iedereen bij
2 maal refrein
’s Avonds nog een partijtje honkbal tegen de groep uit Zaltbommel. Deze hebben we met 37-15 gewonnen.
Vrijdag 31-7
Roei en wrik wedstrijden tegen de groep uit Zaltbommel
Oorspronkelijk zouden we ook zeilwedstrijden hebben, maar bij gebrek aan wind hebben we deze achterwege gelaten.
Als algemeen winnaar kwam de “15” uit de strijd bij het roeien evenals bij het wrikken. Vervolgens was er nog de wedstrijd van de sterkste teams tegen elkaar, roeien.
Deze strijd eindigde gelijk, maar aangezien hun sterkste team bestond uit bootsmannen en kwartiermeesters van 16 en 15 jaar plus een stuurmannetje van 10 jaar en ons team bestond uit de “15” (13 en 14 jaar) plus Matthijs (w.v. sinds kort, dus 15 jaar) en Rick als stuurman uit de “16”, denk ik dat wij de morele winnaars waren.
Overall winnaar was de “15”. waarbij de 16 en de 28 hebben gevochten voor wat ze waard waren , echte knallers
’s Middags hebben we een primitief middagje gehouden: koken op een zelf aan te leggen houtvuur. Wraps was hetgeen de jeugd diende klaar te maken voor elkaar. Ondanks dat er vegetariërs onder de aanwezige verkenners aanwezig waren is ook dit goed gelukt.
    
’s Avonds vanaf 20.00 uur was het ouderavond. Een officieel woordje van Mitchell over het verloop van het kamp, koffie (gezet door wie anders dan Kees). En dan de gesprekken over de hike, de wedstrijden, het schatgraven en ook nog diverse stukjes en zowaar een liedje van onze eigen Mirte, Suzanne en Ronja….enfin een zeer geslaagde avond.
 
Zaterdag 1-8
Den Bosch staat op het programma. Zo’n 25 km varen heen en 25 km terug. Heen was een makkie, ondanks dat de sleeplijn van de “15” brak. Het weer : zon met wolken op z’n tijd.
Om 13.00 uur arriveert iedereen per sleep in Den Bosch.
Met z’n allen het ruilspel gespeeld en we zijn weer een stuk “rijker” geworden dan we waren. Om 17.00 uur naar Kees Kroket voor de warme hap. Om 18.00 uur terug naar de boten om weer richting kampterrein te varen. De sluis hebben we net gehaald (tot 20.00 uur zou er geschut worden), er ontstond wat paniek maar Kees(als eerste bij de sluis gearriveerd) had al geregeld met de sluiswachter dat wij nog geschut zouden worden.
Toen de Maas op, geen sleepje, dan maar roeien. Onderweg kwamen we nog politie tegen op waterscooters. De “15” lag voorop, Mitchell had doorgegeven aan de politie dat de “15” in de haven van Hedel moest vragen om een sleepje. Dus Kees stuurde twee man, Stan en Sil, erop uit om dit te vragen.
Toen dat in gang was gezet hadden Mitch en Rian met Robbert toch een sleep weten te regelen voor alle boten. Kees blies het verzamelsignaal, waarop de twee uitgestuurde baksleden terugkwamen en de reis achter de sleep kon worden voortgezet. Alleen Menno nog oppikken (die was ondertussen al gepasseerd) en op naar Kerkddriel. Daar waren we on 22.00 uur en toen nog 2 en een half – 3 uur roeien en we waren weer thuis.
Naderhand werd dit als één van de indrukwekkendste tochten beschouwd. Janne Swinkels wist het mooi te verwoorden als “de hike naar Den Bosch”.
U kunt het de bakken zelf vragen hoe zij deze dag beleefd hebben.
Zondag 2-8
Vandaag gaan we chillen, doen waar we zin in hebben. Het regent en is bewolkt dus vies weer. Spelletjes met kaarten vieren hoogtij. Om 14.45 uur wordt het droog en kan er gezeild worden.
Robbert geeft CWO 1 les in het roeien.
’s Avonds eten, kampvuur, en dan vroeg naar bed. Ik voel me niet 100%.
Maandag 3-8
Vandaag gaan we inpakken en zo. Ik houd me rustig want ik voel me zo-zo.
Om 7.30 uur opgestaan.
Eerst moeten we wachten tot alle tenten droog zijn. Sanne wordt ondertussen door Rian en Mitchell weggebracht om 10.00 uur
Ik heb ondertussen de hele aanhanger uitgeladen, de reddingsvesten gaan in de boten mee, het materiaal plus de tenten gaan mee in de aanhanger, die door de vader van Mathijs zal worden teruggereden naar Middelaar, de persoonlijke bagage gaat mee met de moeder van Janne: Ingrid Swinkels, die het ook naar Middelaar zal brengen.
De grote tenten gaan het eerst plat, vervolgens Menno’s en Robberts tent en daarma mijn tent. Wij,(Menno, Robbert en Kees) slapen bij de bakken. Rians tent, Mitchells tent, de keukentent en de bakstenten gaan morgen (de dag van vertrek) plat.
Dinsdag 4-8
Terugtocht
Als je bedenkt dat dit de laatste keer was dat we dit kampterrein waarschijnlijk zullen gebruiken…dan stemt je dat tot nadenken.
Enfin om 7.00 uur staan we allemaal zo fris…als een hoentje op, we breken onze tenten af, pakken ze in, we deponeren onze bagage in de auto van Ma Swinkels en gaan aan boord.
De “15” pakt de eerste sleep, van een soort Fokkelina (het schip van de familie Faas).Deze gaat naar Nijmegen. Wij varen mee tot aan het Maas-Waal-kanaal.
De “16”pakt de tweede sleep die ze zal brengen tot Maasbommel. Deze sleep gaat sneller dan de “Fokkelina”. Maar bij het losgooien pikken wij ze weer op.
Onderweg, tussen Lith en Grave, worden we gepasseerd door de “424” en de “28”. Deze varen een stuk sneller. Zij gaan met hun sleep naar Mook, “Eldorado” en zijn dus op hun plaats: THUIS.
Als wij losgegooid worden bij het Maas-Waalkanaal komt er een sloepje voorbijvaren. Deze gaat naar de “Grote Siep”. Prima. Zo komt alles op z’n pootjes terecht.
We zijn weer thuis. De bakstenten liggen in de zon te drogen, er is koffie bij de familie Faas, nog even de bakstenten opvouwen, boten uitladen en schoonmaken.
Kortom het zomerkamp zit erop.
Alleen nog even de auto’s ophalen in Lith en dan hebben wij het ook gehad.
Mag ik iedereen die een bijdrage heeft geleverd aan dit fantastische, fenomenale kamp van harte bedanken.
Kees
|
